بی کلام

اگه فکر کردین که این وبلاگ به روز شده ؛ سخت در اشتباهین !!!

shangools — Mon, 07 Jan 2008 08:46:18 GMT

سلام به همه ! حالم خیلی خوبه ...

فقط خیلی برام عجیبه ؛

حس میکنم دارم از درختی پائین میام که انگار هیچ وقت ازش بالا نرفتم ...

این وبلاگ دیگر به روز نمی شود ...

shangools — Wed, 21 Nov 2007 15:41:18 GMT

ShangoolS آدم بود . دل داشت ؛ احساس داشت . می خندید و بقیه را می خنداند . همه را دوست داشت و به همه اعتماد داشت . برای کسی کلاس الکی نمیذاشت . خودمانی بود . نوشتن را دوست داشت ولی مجبور بود با احتیاط بنویسد ! با اینکه همیشه از پایان می ترسید ، ولی آغاز می کرد . خلاصه که زندگی اش را می کرد و آنقدر که بقیه به کارش کار داشتند به کار بقیه کار نداشت .

اما یک روز به این نتیجه رسید : باید آنقدر از پایان ترسید که دیگر جراتی برای آغاز کردن نماند ! نباید به همه اعتماد داشت . نباید همه را دوست داشت . نباید بقیه بدانند که تو هم دل داری ! برای همین هم دلش را در صندوقی گذاشت ، جایی قایمش کرد که دست هیچ کس به آن نرسد ، شاید حتی خودش !

فقط ....
یادش رفت که ShangoolS ترسو ؛ بدون دل ، بدون دوست ، بدون اعتماد ، دیگر زنده نمی ماند .

ShangoolS مُرد .
او را خودکشی کردند !

اما از پس هر مرگی ؛ تولدی نیز .....

تا همیشه ــ بی کلام !!!

مبر ز موی سپیدم گمان به عمر دراز ....

shangools — Fri, 02 Nov 2007 00:35:18 GMT

امروز جمعه است .
امروز تولد من است .
من تولد را دوست دارم .
من هدیه را دوست دارم .
وقتی تولد است همه همدیگر را دوست دارند .
تولد آدم را بزرگ می کند .
بابا میگوید : پسرم دیگر بچه نیستی .
من دوست دارم مثل آدم بزرگها شوم ...

***************************************

الآن چند سالی است که دیگر بچه نیستم .
آدم بزرگ ها مثل بچه ها نیستند .
حتی موقع تولد ها هم ، همدیگر را دوست ندارند .
من دوست دارم بچه بمانم !
تولد آدم را بزرگ می کند .
و من ، دیگر تولد را دوست ندارم ...

دلتنگ دیدار
تا بعد ــ بی کلام !

صفحه آخر ...

shangools — Sat, 08 Sep 2007 19:00:06 GMT

مثل زلزله می آید ، بی مجالی برای گریز ...

اول کفش هایت را در می آورند ، گویی باید برهنه گام برداری !
بعد ساعت مچی ...
زمان را از تو می گیرند ~

جیب هایت از اسکناس های مچاله ، سکه ها ، و کلید ها خالی می شوند .

بعد با قیچی به جان لباسهایت می افتند ؛ لخت و عور بر سکویی از کاشی تو را می شویند .
ناگهات در می یابی :
دو بار دیگران تو را شستند !

اما شُستن آدمی ، با آب ، فریب بزرگی است !

دلتنگ دیدار
تابعد _ بی کلام !

به نام رفیق !

shangools — Fri, 27 Jul 2007 23:03:18 GMT

بیشتر از اینکه پسرش باشم ، رفیقش هستم .
شاید به خاطر اختلاف سنی نسبتا کم ، یا جوان ماندنش در این سالها باشد ...
شاید به خاطر تواضعش ،
ویا شاید به این خاطر که هنوز معنی غرور را درک نکرده ...

*******
در خانه ما از اختلاف نسل ها و از این دست امور خبری نیست .
همه حرف هم را میفهمند ، مخصوصا من و رفیقم !
البته در مواردی که به نفعمان نباشد بفهمیم ، خود را به نفهمی می زنیم !!
و این بیشتر شامل حال من می شود تا رفیقم !

*******
از رفیقم خیلی چیزها به ارث بردم ....
صدایی که می گویند خوب است .
طبعی که می گویند شوخ است !
حتی عصبانیت های زودهنگام ، و البته زودگذر !

*******
همیشه غصه دار کسانی بودم که از داشتن چنین رفیقی محروم بوده اند .
خیلی هاشان پدر داشتند .........
رفیقم را دوست دارم و می دانم که دوستم دارد .
همیشه به داشتنش افتخار کرده ام و همیشه آرزویم این بوده که به داشتنم افتخار کند .

*******
هیچگاه تخیل توانایم قدرت آمیزش دو خیال باهم را نداشت :

نبودنش و بودنم ...

خدا نمی آورد آن روز را ...

دلتنگ دیدار

تا بعد ــ بی کلام !

شام و نهار نداریم ، جاش می خوریم کیک زرد ... !

shangools — Fri, 06 Jul 2007 22:32:18 GMT

چند وقتیه که با یه موسسه خیریه آشنا شدم که مردمش بی شباهت با مردم بُزن آباد نیستند ، (با این تفاوت که حداقل آب واسه خوردن دارن!) قرار بود چندتا اجرای تئاتر واسشون داشته باشیم ! (۲تا اجرا تهران و ۲ تا هم تو سفری که باهاشون رفتیم مشهد! )

باورم نمی شد، باورم نمی شد که تو تهران خودمون هم یه همچین آدمایی وجود داشته باشن !!!

خیلی خوشحالم ، خیلی خوشحالم که تونستم بچه هایی رو از ته دل بخندونم که خیلی از اوقات دلیلی واسه خندیدن ندارن ! نه تلویریون دارن که به ادا اطوارای لوس سریال ها بخندن ، نه خبری از اس ام اس یا آفلاین و ترک و لر و ... هستش !

باور کنین سخته ، سخته باور این همه محرومیت تو تهران خودمون ! نمی دونم کی رو باید مقصر دونست ؟ کسیکه دم از عدالت میزنه یا کسیکه دم از اصلاحات میزنه یا کسیکه صحبت ....... رو به میون میاره !!!

شایدم باید خدارو مقصر دونست ! هر چی فکر میکنم که خدا از این کاراش چه انگیزه ای داشته نمی فهمم! شایدم من خیلی نفهمم ....

ولی باور کنین خیلی سخته ، خیلی سخته دیدن بعضی چیزایی که من تو این ۲ هفته دیدم !!!

اما شاید ،

شاید باید منتظر بود....!

دلتنگ دیدار

تا بعد ــ بی کلام !

هدیه !

shangools — Fri, 06 Apr 2007 20:22:18 GMT

امروز خدا یه هدیه بهم داد .....

امیدوارم قدرشو بدونم !
خواستم بهش بگم که خیلی ازت ممنونم .
خواستم بهش بگم که خیلی از هدبه ای که بهم دادی راضیم .
خواستم بهش بگم که ........

هرچی می خواستم بهش بگم رو گفتم ، ولی همشو اینجا ننوشتم !! باید می نوشتم ؟!

فقط اینو می دونم که نباید راضی بود و بسنده کرد !!!
شکر خوبه ولی این که فکر کنی این همه ی ظرفیتته فکر کنم زیاد خوب نباشه !

در فکر هدیه های بزرگتر هستم ، نه فقط از جنس هدیه !!!

لیاقتش را دارم من آیا ؟!

دلتنگ دیدار
تا بعد ـ بی کلام !

می خوای بخواه .... ! (2)

shangools — Wed, 21 Mar 2007 00:06:18 GMT

نمی خوام کلیشه بازی در بیارم !

فقط می خوام حرف دلمو بهتون بزنم !

جدا انگار همین دیروز بود که داشتم واسه سال تحویل ۸۵ وبلاگمو بروز می کردم ....

به همین راحتی یکسال گذشت ! داشتم فکر می کردم اگه قرار باشه مثلا ۶۰ سال عمر کنم ؛

به همین راحتی یکسال به آخر عمرم نزدیکتر شدم !

به همین راحتی یکسال از فرصت هایی که قرار بود داشته باشم ، دیگه ندارم !

به همین راحتی خیلی از کارهایی رو که قرار بود انجام بدم ، انجام ندادم !

به همین راحتی اون همه آدم رو از خودم رنجوندم !

به همین راحتی ................ !

با اینکه از پایان سال ۸۶ می ترسم ، (ترس از اینکه سال دیگه هم همین حرفا رو بزنم !) ولی دوست دارم آغاز کنم ؛ یعنی مجبورم !

ولی می خوام امسال چیزی رو بدست بیارم که تا حالا نداشتم

لازمه اش رو هم می دونم ........

باید آدمی بشم که تا حالا نبودم !

حرف زدن از تغییر و تحول خیلی آسونه ! این چندمین باریه که دارم این حرفارو می زنم و امیدوارم که آخرین بارش هم باشه !

من می خوام روی یه کاغذ ........................ بنویسم خسته ام از

زندگی با یک دل تنگ ........................ عاشقی کردن با یک سنگ !!

دلتنگ دیدار

تا بعد ـ بی کلام !

سه تا آرزو !!!

shangools — Wed, 03 Jan 2007 07:52:22 GMT

تا حالا کتاب سه آرزو رو خوندین ؟ داستانش مربوط به یه زن و شوهر فقیر میشه که آه تو بساط نداشتن ! یه شب یه فرشته میاد و بهشون میگه : چون شما آدمای خوبی بودین ، من سه تا از آرزوهای شما رو برآورده می کنم ! خانومه از شدت خوشحالی و از فرط گرسنگی بدون هماهنگی با همسرش میگه : کاش توی قابلمه ما چند تا سوسیس خوشمزه بود . همون موقع چند تا سوسیس میاد و می افته توی قابلمه . آقاهه که می بینه اینجوری یکی از آرزوهاشونو به خاطر چند تا سوسیس از دست دادن، عصبانی می شه و شروع می کنه با زنش جر و بحث کردن . دعوا که بالا می گیره ، شوهره عصبانی می شه و میگه : ایشالله اون سوسیس ها بچسبن به دماغت ! چشمتون روز بد نبینه . سوسیس ها به همون صورت قطاری که به هم وصل بودن ، میان و می چسبن به دماغ خانوم . خانومه گریه اش می گیره و شوهرش هم که پشیمون شده بود ، هرکاری می کنه نمی تونه اونارو از دماغ زنش جدا کنه ! نهایتا آرزوی آخر رو اینطور بیان می کنه که : فقط دلم می خواد دماغ زنم مثل همون روز اول بشه و دست آخر اینکه زن و شوهر پشت میز میشینن و با خوشحالی سوسیسشون رو می خورن !

تا حالا فکر کردین اگه یهویی یه فرشته بیاد سراغتون ، سه تا از مهمترین آرزوهاتون چی می تونه باشه ؟

اگه قرار باشه سه تا از مهمترین آرزو هاتون رو پیش خدا مطرح کنین ، خدایی که می دونین از ته دل شما با خبره ...... ازش چی می خواستین ؟! ؟

تا بعد ـ بی کلام !

آدمای خمره ای !

shangools — Wed, 08 Nov 2006 05:53:18 GMT

نمی دونم شما حکایت آدمای خمره ای رو شنیدین یا نه ؟

ماجرا اینه که خیلی وقت پیش توی کشور چین ، بچه های بی سرپرست و سر راهی رو به صاحبان سیرک ها می فروختن . صاحبان سیرک ها هم از روی دلسوزی و هم برای این که یه کمکی به این بچه های یتیم و بی کس بکنن ، براشون یه خمره می خریدن و بچه ها رو تو همون خمره نگه می داشتن . بچه بیچاره نه اینکه اجازه نفس کشیدن نداشته باشه ، نه اینکه نتونه غذای مناسب بخوره ، نه اینکه اجازه رشد نداشته باشه ، نه ! همه اینها رو داشت .... اما فقط توی همون خمره !

فقط توی همون خمره نفس می کشید ، غذا می خورد ، می خوابید و حتی رفع حاجت می کرد . نتیجه اش هم این میشد که بعد از سال ها بچه بینوا می شد یه آدم خمره ای با اندامی نا متعارف ، درست مثل خمره ! بعد هم این آدمای خمره ای نمایش می دادن و مردم هم به اونا می خندیدن ُ از دیدنشون لذت می بردن و می گفتن چه سیرک با مزه ای ُ بیاین آدمای خمره ای رو ببینین .... خب اینم یه جورش بود . اگه آدمای اون روزگار های دور که با شیر های درنده و گلادیاتور ها سرگرم می شدن ، بعضی هاشون هم به سبک چینی به آدمای خمره ای می خندیدن !

همه اینا رو گفتم تا بگم ، حواسمون جمع باشه گاهی ممکنه بدون اینکه بفهمیم شکل زندگی ما هم حکایت همون خمره باشه ، خمره ای که بهش عادت کردیم . خیلی از ماها فکر می کنیم دنیا همین یه تیکه جاست ، زندگی یعنی همین که صبحها بیدار شیم ، بریم مدرسه ، غذا بخوریم و بخوابیم ! یه کم فکر کنیم ... خدایی که به بزرگی و حکمتش شک نداریم ، راست راستی ما رو برای همین زندگی خمره ای خلق کرده ؟ یا اینکه یه چیزایی پشت این پرده زندگی هست که باید کشفشون کنیم ، همون چیزایی که یه کم اون ور تر از خمرمون هستن !

ایول به اونایی که همین حالا می خوان یه لگد اساسی بزنن به این خمره و دنبال اون زندگی برن که لیاقتش رو دارن !

یه زندگی بیرون خمره ..... چرا نمی خوای امتحان کنی ؟!